Historia programu Starship

Stan na 8 września 2026

Starship to w pełni wielokrotnego użytku system nośny SpaceX. Składa się z górnego stopnia (Ship) i boostera Super Heavy. Na spacex.pl ten artykuł jest łukiem programu. Zaczyna od testów zintegrowanych ze Starbase (Teksas). Kończy się na erze V3 i Pad 2. Osobne eseje o Artemis / HLS i o Marsie nie są tu powielane.

Ścieżka testowa: Starbase

Publiczna seria zintegrowanych lotów testowych odbywa się ze Starbase. Etykietę IFT-N stosujemy tylko w tytułach Flight 1–6. Loty F7–F13 to Flight N bez brandingu IFT. Do września 2026 SpaceX wykonało stąd 13 lotów F1–F13. F1–F11 startowały z OLP-1 (Pad 1). F12–F13 startowały z OLP-2 (Pad 2). Szczegóły padów i wieży chwytu (Mechazilla) są w /starship/stopien-0/. Rejestr lotów jest w /starship/loty/.

Generacje w locie (rejestr)

Według rejestru Phase 0 (BRIEF-0 + hub-loty-table.md):

Wymiary i ciąg drukujemy jako zestawy A–E. Nigdy nie uśredniamy. Hub: /starship/. Struktura: /starship/struktura/.

F1–F13 w skrócie

Kolumna Chwyt? oznacza wyłącznie chwyt boostera. Chwytu Shipu nie było. To fakt zamknięty na 2026-09-08. Pady i wieża chwytu: /starship/stopien-0/.

Źródło tabeli: rejestr Phase 0 (BRIEF-0 + hub-loty-table.md, stan na 2026-09-08). Serials, daty i pad: cross-check LL2 GCAT Starship (stamp m.in. 2026 Sep 6). Primary SpaceX: F1 = starship-flight-test; F2–F13 = starship-flight-N.

Kamienie milowe (tylko locked)

1. Gorący staging — pierwszy raz publicznie na F2 (2023-11-18).
2. Kontrolowany splash obu — F4 (2024-06-06).
3. Chwyt boostera — F5, potem F7, F8. F6 = abort. To nie jest chwytem.
4. Pierwszy ponowny lot Super Heavy — F9 (B14-2).
5. Pierwszy udany deploy 8 symulatorów — F10.
6. Era V3 / Pad 2 — od F12 (2026-05-22). Drugi lot V3 = F13.
7. Pierwsze rozmieszczenie operacyjnych Starlink V3 — F13 (2026-07-24).

Era V3 i Pad 2

Od F12 loty idą z OLP-2 w konfiguracji V3. W skład wchodzą Raptor 3 oraz zmiany Super Heavy i Ship opisane w updates/starship-v3 (zestawy D–E). F13 to drugi lot V3. To też pierwszy lot z 20 satelitami Starlink V3 traktowanymi przez SpaceX jako operacyjne. Demisa trwała około 20 minut. To jest spójne z LL2. Transfer propelantu ship-to-ship do F13 nie został zademonstrowany (Set D). Hardware: /starship/wersje/, /starship/raptor/.

F14 — plan / NET (nie poleciał)

F14 nie poleciał na stan 8 września 2026. Karta jest planowana / NET. Wniosek FCC STA nie jest datą startu SpaceX. Federal Register 2026-09-04 (tiered EA / FONSI dla trajektorii kontyngencyjnych Pacyfiku i powrotu do Starbase) to kontekst licencyjny. To nie jest data F14.

Lot po 8 września 2026

Zdanie powyżej zamyka rejestr na 8 września 2026. 28 września 2026 o 7:48 czasu CT Starship wystartował ze Starbase. Launch Library 2: 2026-09-28T12:48:59Z, oznaczenie 2026-225, pad Orbital Launch Pad 2, Booster 21 (pierwszy lot tego egzemplarza), Ship 41. Status: udany start. Orbita w LL2: niska orbita okołoziemska. LL2 nazywa tę konfigurację trzecim lotem Starship V3.

SpaceX nazywa ten lot czternastym i pierwszym lotem orbitalnym. Booster zapalił 33 silniki Raptor 3. Jeden wyłączył się we wznoszeniu. Po gorącym stagingu statek zapalił sześć Raptorów. Jeden Raptor próżniowy wyłączył się wcześniej. Pięć pozostałych pracowało dłużej, aż do pasywnie bezpiecznej trajektorii suborbitalnej. Potem jeden Raptor poziomu morza wykonał zapłon wejścia na orbitę. Statek po raz pierwszy znalazł się na orbicie Ziemi.

Manewr powrotu poszedł na 31 z planowanych 33 silników. SpaceX pisze, że manewr miał wypalić ciekły tlen w głównym zbiorniku przed przyszłym powrotem na stanowisko. Zapłon lądowania: 11 z 13, potem pięć, potem trzy. Wodowanie w Zatoce Meksykańskiej. Po wyłączeniu zapłonu lądowania odpalono system terminacji lotu, jako demonstracja. LL2: miękkie wodowanie w Zatoce Meksykańskiej, udane.

Statek wypuścił wszystkie 26 satelitów Starlink V3. Kontakt był przez łącza laserowe, stacje naziemne i terminale. Satelity mają przejść sprawdzenie na orbicie i podnieść orbitę, zanim obsłużą klientów. Po problemie z silnikiem we wznoszeniu zespół skrócił pobyt na orbicie. Pierwszy zapłon zejścia z orbity wykonał jeden Raptor poziomu morza. Wodowanie: trzy Raptory poziomu morza, północny Pacyfik, jeden z dwóch rejonów uzgodnionych przed startem. LL2: miękkie wodowanie na Pacyfiku, udane. Chwytu boostera ani Shipu nie było.

Relacja z godzinami wpisów: Starship Flight 14. Strona misji: starship-flight-14. Rekord LL2: 7d1afb26-6f9c-429b-9ccf-29012fd1e519.

Opis misji w LL2 nadal jest w czasie planu: spodziewane około 275 km, około sześć orbit, blisko dziesięć godzin, wodowanie na zachód od Chile. Akapity wyniku na stronie misji mówią o skróconym pobycie i o północnym Pacyfiku. Plan i wynik zostają obok siebie. Około 275 km nie jest pomiarem po manewrze.

Mapa dalej