SuperDraco

SuperDraco to silnik hipergoliczny w systemie przerywania startu kapsuły Crew Dragon. Osiem komór siedzi w ścianach kapsuły, w czterech parach. Propelenty to MMH i NTO. Zapalają się przy zetknięciu. Mniejsze silniki tej samej chemii to Draco.

Ciąg z komunikatu NASA

NASA RELEASE 15-083 (6 maja 2015) i 15-117: osiem silników SuperDraco odpaliło na SLC-40 około godziny 9:00 EDT i pracowało około sześciu sekund. Każdy dał około 15 000 funtów ciągu. Kapsuła weszła na 1 187 m (3 561 stóp) i wodowała w Atlantyku 1 202 m (3 606 stóp) od stanowiska. Komunikat 15-083 mówi, że drukowane w 3D są komory, nie cały silnik jako jedna bryła.

We wstępie hasła o silnikach SpaceX ciąg SuperDraco jest wyższy niż w komunikacie NASA. Sekcja SuperDraco tego samego hasła wraca do około 15 000 lbf. Zostaje około 15 000 lbf z komunikatu NASA. Impulsu właściwego ten komunikat nie podaje. Szerszy opis prób jest w haśle SuperDraco.

Dwa lotne sprawdzenia

Pad abort, 6 maja 2015, SLC-40. Źródło: NASA RELEASE 15-083 i 15-117.

Przerwanie w locie, 2020-01-19 (LL2, 15:30 UTC). Misja „Crew Dragon In-Flight Abort Test” na Falcon 9 Block 5. Opis LL2: przy Max-Q SuperDraco odciąga kapsułę od rakiety, a booster B1046 nie ląduje. Opis LL2 nie podaje sekundy od startu.

Lądowanie na silnikach

Spaceflight Now, 19 lipca 2017 (źródło wtórne) relacjonuje rezygnację z lądowania Crew Dragona na SuperDraco. Silnik zostaje systemem przerywania startu. Lądowania na innych ciałach na spacex.pl są na Starshipie.

Jak czytamy źródła

Ciąg, wysokość i odległość wodowania: komunikaty NASA z 2015 roku, linki powyżej. Data i opis testu w locie: LL2. Szerokość, w tym wyższy ciąg w hasłach i historia prób: Grokipedia, SuperDraco. Przy ciągu wygrywa NASA. Atrybucja syntezy: SpaceXAI Community License.