Draco

Draco to silnik ciśnieniowy SpaceX na hipergolikach NTO (czterotlenek diazotu) i MMH (monometylohydrazyna). Służy do orientacji i manewrów orbitalnych kapsuły Dragon. Składniki zapalają się przy zetknięciu. Osobnego zapłonnika nie ma.

Ciąg

Zestaw prasowy NASA do misji CRS-5 podaje 18 silników Draco na ówczesnym Dragonie i 90 lbf (400 N) ciągu każdy, na NTO/MMH. To karta cargo z epoki CRS, nie zdanie o Crew Dragonie.

Specyfikacja Dragona na spacex.pl podaje 16× Draco (400 N) dla bieżącej kapsuły. Sekcja Draco w haśle o silnikach rozdziela to samo: 18 na Dragonie 1, 16 na Crew Dragonie. Wstęp tego hasła pisze natomiast o 16 Draco na Cargo Dragonie. Ciąg 400 N jest wspólny. Przy epoce CRS zostaje zestaw prasowy: 18 komór.

Impulsu właściwego zestaw prasowy nie podaje. Hasło o silnikach dopisuje 300 s. W tabeli zostaje kreska.

Większy silnik tej samej chemii, do przerywania startu, to SuperDraco. Na Crew Dragonie dzieli z Draco zapas hipergolików. Nie zastępuje manewrów orbitalnych.

Próby według Grokipedii

Hasło o silnikach opisuje kwalifikację w McGregor, zamkniętą na początku 2009 roku: 42 odpalenia, ponad 4 600 impulsów i ponad 50 minut pracy na jednym egzemplarzu. To liczby hasła, nie zestawu prasowego CRS-5. Pierwszy lot Dragona w rejestrze Falcon 9 to COTS Demo 1, 2010-12-08. Hasło mówi o grudniu 2010.

Jak czytamy źródła

1. NASA, zestaw prasowy CRS-5: spacex_nasa_crs-5_presskit. 18 silników, 400 N, NTO/MMH.
2. Karta 16× Draco na bieżącej kapsule: specyfikacja Dragona.
3. Grokipedia: SpaceX Draco i sekcja Draco w haśle o silnikach. Szerokość, próby, rozdział 18 i 16. Przy ciągu 400 N źródła się schodzą. Liczba silników zostaje przy epoce kapsuły.
4. Wikipedia tylko do kontroli krzyżowej.

Atrybucja syntezy Grokipedii: SpaceXAI Community License.