Pojazdy
Silniki SpaceX
SuperDraco

SuperDraco

Oprócz silników nośnych SpaceX produkuje dwie rodziny silników hipergolicznych dla kapsuły Dragon: SuperDraco do systemu przerywania startu (LAS) i Draco do manewrowania orbitalnego.

SuperDraco

SuperDraco to silnik hipergoliczny średniego ciągu, zaprojektowany jako serce systemu przerywania startu (Launch Abort System) kapsuły Crew Dragon. Jest pierwszym na świecie silnikiem rakietowym wyprodukowanym w całości metodą druku 3D — przełom, który zmienił podejście całej branży kosmicznej do wytwarzania komponentów napędowych.

Parametry techniczne

ParametrWartość
Ciąg71 kN (7,2 tf)
Impuls właściwy~235 s
PaliwoNTO / MMH (hipergoliczne)
Technologia produkcjiDruk 3D (Inconel)
Konfiguracja8 silników na Crew Dragon (4 pary)
Dławienie20–100%
Czas do pełnego ciągu<100 ms

Rewolucja druku 3D

SuperDraco to kamień milowy w historii inżynierii rakietowej. Komora spalania jest wytwarzana metodą selektywnego topienia laserowego (SLM — Selective Laser Melting) z proszku nadstopu niklu Inconel. Proces ten:

  • Eliminuje spawanie — komora jest monolityczna, bez słabych punktów na połączeniach
  • Umożliwia złożoną geometrię — wewnętrzne kanały chłodzące niemożliwe do wykonania tradycyjnymi metodami
  • Skraca czas produkcji — z miesięcy do tygodni
  • Gwarantuje powtarzalność — każda komora jest identyczna z dokładnością do mikronów
ℹ️
Druk 3D komory spalania SuperDraco trwa ok. 3 dni — w porównaniu z tygodniami lub miesiącami potrzebnymi na tradycyjną obróbkę skrawaniem i spawanie. Technologia ta została później zaadaptowana do produkcji elementów silników Raptor.

System przerywania startu (LAS)

Osiem silników SuperDraco (rozmieszczonych w czterech parach w ściankach kapsuły Crew Dragon) stanowi zintegrowany system przerywania startu. W przeciwieństwie do tradycyjnych wieżyczek ratunkowych (jak w Apollo czy Sojuzie), SuperDraco jest wbudowany w kadłub kapsuły.

Zalety zintegrowanego LAS:

  • Brak konieczności odrzucania wieżyczki ratunkowej — redukcja masy i złożoności
  • Zdolność przerywania startu od momentu na rampie do separacji od drugiego stopnia
  • Czas od wykrycia anomalii do osiągnięcia pełnego ciągu: poniżej 100 milisekund
  • Redundancja: utrata jednej pary silników nie uniemożliwia abortu

Kluczowe testy:

  • Pad Abort Test (maj 2015) — test przerywania startu z rampy startowej LC-40 na Przylądku Canaveral. Kapsuła została wystrzelona na wysokość ~1 200 m i bezpiecznie wylądowała w oceanie.
  • In-Flight Abort Test (styczeń 2020) — test przerywania startu w locie, 84 sekundy po starcie w punkcie maksymalnego obciążenia aerodynamicznego (Max-Q). Kapsuła pomyślnie odłączyła się od rakiety Falcon 9, która uległa planowemu zniszczeniu. To jedyne dotychczasowe użycie SuperDraco w locie.

Paliwo hipergoliczne

SuperDraco wykorzystuje mieszankę NTO (czteritlenek diazotu) jako utleniacz i MMH (monometylohydrazyna) jako paliwo. Propelenty hipergoliczne zapalają się spontanicznie przy kontakcie, eliminując potrzebę systemu zapłonowego — co jest kluczowe dla systemu ratunkowego wymagającego natychmiastowej reakcji.

Paliwo jest przechowywane w zbiornikach ciśnieniowych wewnątrz kapsuły Dragon. Ten sam zapas propelentów zasila zarówno silniki SuperDraco, jak i mniejsze silniki Draco wykorzystywane do manewrów orbitalnych.

Przyszłość SuperDraco

Pierwotnie SuperDraco miał pełnić dodatkową funkcję — napędzać propulsywne lądowanie kapsuły Dragon na powierzchni Marsa i Ziemi (program “Red Dragon” i lądowanie propulsywne Crew Dragon). SpaceX zrezygnował z tych planów w 2017 roku, koncentrując się na Starshipie jako pojeździe do lądowań planetarnych. SuperDraco pozostaje jednak systemem LAS na wszystkich misjach Crew Dragon.

Powiązane strony