SLC-40
| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Pełna nazwa | Space Launch Complex 40 |
| Lokalizacja | Cape Canaveral Space Force Station, Floryda |
| Współrzędne | 28.5618° N, 80.5771° W |
| Operator | SpaceX |
| Rok budowy | 1965 (oryg. dla Titan III) |
| Pierwszy start SpaceX | 8 czerwca 2010 (Falcon 9 v1.0, Dragon Qualification) |
| Typ orbit | LEO, GTO, MEO |
| Obsługiwana rakieta | Falcon 9 |
Historia
Space Launch Complex 40 znajduje się na terenie Cape Canaveral Space Force Station (dawniej Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie. Wyrzutnia została pierwotnie zbudowana w 1965 roku dla rakiet Titan III i IV, które startowały stąd od 1965 do 2005 roku, realizując misje wojskowe i wywiadowcze USA.
Adaptacja dla SpaceX
W 2007 roku SpaceX uzyskał od United States Air Force prawo użytkowania SLC-40 i przeprowadził gruntowną przebudowę padu. 8 czerwca 2010 roku odbył się pierwszy start Falcon 9 v1.0 z SLC-40 — misja kwalifikacyjna kapsuły Dragon (Dragon Qualification Unit). Był to jednocześnie debiut rakiety Falcon 9.
W kolejnych latach SLC-40 stało się główną wyrzutnią SpaceX na wschodnim wybrzeżu, obsługując misje CRS do ISS, starty komercyjne i rządowe.
Eksplozja Amos-6 (2016)
1 września 2016 roku podczas rutynowego testu statycznego tankowania (Static Fire) doszło do katastrofalnej eksplozji rakiety Falcon 9 wraz z satelitą komunikacyjnym Amos-6 na pokładzie. Przyczyną była awaria zbiornika helu w drugim stopniu (COPV — Composite Overwrapped Pressure Vessel), spowodowana zamarzaniem ciekłego tlenu w strukturze kompozytowej. Eksplozja zniszczyła rakietę, ładunek oraz poważnie uszkodziła infrastrukturę padu startowego.
Odbudowa SLC-40 trwała 14 miesięcy. SpaceX wykorzystał ten czas na modernizację padu i wdrożenie ulepszonych procedur tankowania. 15 grudnia 2017 roku SLC-40 wróciło do służby startem misji CRS-13.
Aktualne wykorzystanie
SLC-40 jest dziś najaktywniejszą wyrzutnią SpaceX i jednym z najczęściej wykorzystywanych padów startowych na świecie. Obsługuje wyłącznie rakiety Falcon 9 — w odróżnieniu od LC-39A, nie jest przystosowany do Falcon Heavy.
Główne typy misji:
- Starlink — regularne wynoszenie satelitów konstelacji (dominujący typ misji)
- Misje komercyjne — starty dla operatorów telekomunikacyjnych i dostawców usług
- CRS (Cargo Dragon) — część misji zaopatrzeniowych ISS
- Misje rządowe — satelity GPS III, misje SDA (Space Development Agency)
W rekordowym 2024 roku z SLC-40 odbyło się ponad 50 startów, co odpowiada średnio jednemu startowi co tydzień.
Specyfikacja techniczna
| Element | Opis |
|---|---|
| Transporter Erector | Konstrukcja hydrauliczna do stawiania Falcon 9 |
| Strongback | Wieża mocująca rakietę przed startem i podająca paliwo |
| Zbiorniki kriogeniczne | LOX i RP-1, zmodernizowane po 2016 |
| System tłumienia dźwięku | Wodny system deluge |
| Czas między startami | Rekordowo ~3 dni (najkrótszy turnover) |
| Droga dojazdowa | Transportowa z hali integracyjnej SpaceX |
| Odległość od LC-39A | ~8 km na południe |
SLC-40 stanowi kręgosłup operacji startowych SpaceX na wschodnim wybrzeżu. Dzięki szybkim cyklom przygotowawczym i niezawodnej infrastrukturze pad ten umożliwia utrzymanie rekordowej kadencji startów Falcon 9.