LC-39A
| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Pełna nazwa | Launch Complex 39A |
| Lokalizacja | Kennedy Space Center, Merritt Island, Floryda |
| Współrzędne | 28.6082° N, 80.6041° W |
| Operator | SpaceX (dzierżawa od NASA od 2014) |
| Rok budowy | 1965–1967 |
| Pierwsze użycie | 9 listopada 1967 (Apollo 4) |
| Typ orbit | LEO, GTO, MEO, heliocent. |
| Obsługiwane rakiety | Falcon 9, Falcon Heavy |
Historia
Launch Complex 39A to jedna z najsłynniejszych wyrzutni na świecie. Została zaprojektowana i zbudowana w latach 1965–1967 przez Korpus Inżynieryjny Armii USA na potrzeby programu Apollo. 9 listopada 1967 roku odbył się stąd pierwszy start — bezzałogowa misja Apollo 4 na rakiecie Saturn V.
Z LC-39A wystartowało w sumie 12 misji programu Apollo, w tym historyczna Apollo 11, która 16 lipca 1969 roku wyniosła pierwszych ludzi na Księżyc. Pad obsługiwał również program Skylab oraz misję Apollo-Sojuz.
Era wahadłowców (1981–2011)
Po modyfikacjach w latach 1978–1980 LC-39A stała się jedną z dwóch wyrzutni programu Space Shuttle. Pierwszy lot wahadłowca z tego padu — STS-1 z Columbią — odbył się 12 kwietnia 1981 roku. Przez 30 lat eksploatacji z LC-39A odbyło się 82 misje wahadłowców, w tym ostatnia misja programu — STS-135 (Atlantis, 8 lipca 2011).
Era SpaceX (2014–obecnie)
W kwietniu 2014 roku SpaceX podpisał 20-letnią umowę dzierżawy LC-39A z NASA. Firma przeprowadziła gruntowną modernizację padu, dostosowując go do rakiet Falcon 9 i Falcon Heavy. Zbudowano nową wieżę serwisową (Transporter Erector, TE) oraz poziomą halę integracyjną (HIF — Horizontal Integration Facility) o wymiarach około 92 × 30 metrów.
19 lutego 2017 roku odbył się pierwszy start SpaceX z LC-39A — misja CRS-10 na Falcon 9 z zaopatrzeniem dla ISS. Niespełna rok później, 6 lutego 2018 roku, z tego samego padu wystartował po raz pierwszy Falcon Heavy w misji demonstracyjnej, która wyniosła Teslę Roadster na orbitę heliocentryczną.
Aktualne wykorzystanie
LC-39A jest jedyną wyrzutnią SpaceX zdolną do obsługi Falcon Heavy ze względu na dostosowaną infrastrukturę naziemną. Pad jest również wykorzystywany do misji załogowych Crew Dragon w ramach programu NASA Commercial Crew.
Typowe misje realizowane z LC-39A:
- Crew Dragon — loty załogowe na ISS (program Crew)
- Cargo Dragon — loty zaopatrzeniowe na ISS (program CRS)
- Falcon Heavy — ciężkie ładunki na GTO i orbity heliocentryczne
- Falcon 9 — starty komercyjne i rządowe (w tym NSSL)
Specyfikacja techniczna
| Element | Opis |
|---|---|
| Powierzchnia padu | ~0,65 km² |
| Wieża serwisowa (TE) | Stalowa konstrukcja transportująca i stawiająca rakietę |
| HIF | Hala integracji poziomej (~92 × 30 m) |
| Zbiornik LOX | Ciekły tlen, pojemność ~3 400 m³ |
| Zbiornik RP-1 | Naftowy paliwo rakietowe |
| System dźwiękowy | Tłumienie dźwięku wodą (~1 100 m³/min) |
| Droga dojazdowa | Historyczny crawlerway (wspólny z LC-39B) |
| Odległość od VAB | ~5,6 km |
LC-39A pozostaje jednym z najaktywniejszych padów startowych na świecie, obsługując kilkanaście misji rocznie i łącząc dziedzictwo programu Apollo z erą wielokrotnego użytku rakiet.